İnsan bazı yolculuklara gitmez; çağrılır.
Mekke ve Medine yolculuğu da biraz böyledir. Nice insan yıllarca gitmeyi ister ama nasip olmaz; nice insan ise hiç ummadığı bir anda kendisini o kutlu yolların yolcusu olarak bulur. Bu sebeple hac sadece bir seyahat değil; çağrılma hissinin, teslimiyetin, özlemin ve kulluğun en derin şekilde yaşandığı büyük bir yürüyüştür.
Elinizdeki eser, işte böyle bir yürüyüşün satır satır kaydedilmiş hâlidir.
Bugün pek çok hac kitabı daha çok ilmihal bilgileri, hatıralar veya tarihî anlatılar etrafında şekillenmektedir. Ancak bu eser, bunların yanında okuyucusuna farklı bir yakınlık da sunuyor: Gün gün tutulmuş samimi notlar… Yani yaşanırken yazılmış bir hac yolculuğu…
Kitabın en dikkat çekici taraflarından biri de budur zaten. Okuyucu, sayfalar ilerledikçe sadece bir hac anlatısı okumuyor; adeta kafileyle birlikte otelden çıkıyor, tavafa karışıyor, mescid avlusunda bekliyor, çay molalarına oturuyor, yorgunluk hissediyor, özlem duyuyor, bazen tebessüm ediyor, bazen de sessizce düşüncelere dalıyor.
Bu satırlarda büyük edebî iddialar, süslü cümleler veya yapay bir maneviyat dili yok. Bunun yerine samimiyet, gözlem, insan sıcaklığı, yol arkadaşlığı, küçük ayrıntılar, gündelik telaşlar, tebessüm ettiren hatıralar var.
Belki de bu yüzden eser, okuyucuda doğal bir yakınlık hissi oluşturuyor.
Yazarın; annesiyle, akrabalarıyla, yol arkadaşlarıyla, yaşlı hacılarla, otellerle, çarşılarla, tavaf kalabalıklarıyla ve günlük hayatın küçük ayrıntılarıyla kurduğu ilişki; haccın sadece ibadetlerden ibaret olmadığını da gösteriyor. Çünkü hac aynı zamanda sabır, uyum, paylaşma, bekleme, yorulma, yardımlaşma, insanı tanıma mektebidir.
Eserde bizi etkileyen taraflardan biri de satır aralarındaki tabiilik oldu. Yazar bazen ciddi bir mesele anlatırken hemen ardından küçük bir aile hatırasına geçebiliyor; bazen derin bir manevî atmosferin ardından tebessüm ettiren bir gözlem paylaşabiliyor. Hayatın içinden gelen bu geçişler, kitabı kuru bir “hac raporu” olmaktan çıkarıyor ve canlı bir yol arkadaşlığına dönüştürüyor.
Özellikle bugün, sosyal medya çağında insanlar çoğu zaman yaşadıkları anı kaydetmekten çok göstermeye çalışıyorlar. Bu eserde ise tam tersine; kaybolmasın diye tutulmuş notların sadeliği var. Belki de bu yüzden metin, yıllar sonra bile sıcaklığını koruyabiliyor.
Kitabın ortaya çıkış hikâyesi de ayrıca kıymetli. Hindistan’da bir dost meclisinde verilen “günlük tutma” tavsiyesiyle başlayan bu kayıtlar, yıllar sonra yeniden okuyucusuyla buluşuyor. Bir dönem internet ortamında kaybolduğu sanılan notların yeniden bulunması ise ayrı bir hatıra değeri taşıyor. Bazen bazı metinlerin kaybolmaması gerçekten nasip meselesi oluyor.
Biz Crab Publishing olarak; insan kokusu taşıyan, yaşanmışlığın izini barındıran, samimiyetini kaybetmeyen metinleri önemsiyoruz. Çünkü inanıyoruz ki bazı kitaplar sadece bilgi vermez; insana yol arkadaşlığı eder.
Bu eser de tam olarak böyle bir kitap…
Belki ilk defa hacca gitmeyi düşünen bir okuyucu için küçük bir rehber olacak…
Belki yıllar önce hac yapmış birinin hatıralarını tazeleyecek…
Belki de kutsal beldelere duyulan özlemi biraz daha büyütecek…
Ama her hâlükârda okuyucusunu; kalabalıkların içinde insanı, yolculuğun içinde kulluğu ve günlük hayatın içinde maneviyatı yeniden düşünmeye davet edecek.
Ve belki en önemlisi şunu hatırlatacak: Bazı yolculuklar insanı sadece bir şehre götürmez; insana kendisini de gösterir.