Description
Bazı kitapları okurken anlatılanları öğrenirsiniz; bazılarını okurken ise kendi hatıralarınızın içinde dolaşmaya başlarsınız. ‘Hey Gidi Günler’ benim için ikinci türden bir kitap oldu. Edit ve son okumayı yaparken 1980’lerin sonu 90’ların başına, İzmir’e gittim.
Sevgili Mahmut Abi’nin anlattığı dünyayı biliyorum. Öğrenci evlerini, yurtları, sohbetleri, kampları, talebe hizmetlerini, esnaf ziyaretlerini, imkânların az fakat heyecanın fazla olduğu günleri… Üniversite yıllarımdan itibaren ben de bu kitapta sözü edilen Hizmet faaliyetlerinin içinde bulundum. İsimler, sokaklar, evler ve hadiseler farklı olsa bile o hayatın dili, insan ilişkileri, heyecanları, fedakârlıkları ve hatta küçük ayrıntıları bana yabancı değil.
Bu yüzden elinizdeki kitabı yayına hazırlarken zaman zaman yayıncı kimliğimden çıkıp 1990’ların İzmir’ine döndüğümü hissettim.
Bir neslin hikâyesini sadece büyük hadiseler üzerinden anlatmak mümkün değildir. Hatta bana göre gerçek tarih çoğu zaman büyük hadiselerin arasındaki küçük ayrıntılarda saklıdır. Bir öğrenci evinin mutfağında, sobanın başında, bir yurt odasında, esnafla yapılan bir kahvaltıda, bir yaz kampında, gece geç saatlere kadar süren bir sohbette… Mahmut Akpınar’ın hatıralarını değerli kılan taraflardan biri tam da budur.
Şahsi hatıraların, şahsı aşan bir tarafı vardır. Bir insan kendi kaldığı evi anlatırken aslında o dönemin öğrenci evlerini, bir yurdu anlatırken dönemin eğitim anlayışını, bir esnafı anlatırken insan ilişkilerini, yaz kampını anlatırken bir neslin çalışma ve fedakârlık anlayışını da kayda geçirmiş olur. Böyle bakıldığında Hey Gidi Günler, Mahmut Akpınar’ın şahsi hatıralarının yanında, bir dönemin gündelik hayatına tutulmuş küçük fakat kıymetli bir projektör hâline geliyor.
Bugün, geriye dönüp baktığımızda hafızanın ne kadar çabuk kaybolduğunu görüyoruz. İşte bu nedenle hatıratları önemsiyorum. Ayrıca hatıratın kıymeti yalnız güzel şeyleri kaydetmesinde değildir. Geçmişi kusursuzlaştırmak da doğru değildir. Nostalji bazen insanın hafızasında geçmişin zorluklarını siler, güzelliklerini büyütür. Mahmut Akpınar’ın kitabının sonlarına doğru yaptığı önemli uyarılardan biri de bu: Geçmişi hatırlamak güzeldir fakat geçmişe takılıp kalarak bugünü kaçırmamak gerekir; değişen zaman yeni usuller, yeni kurallar ve yeni bir anlayış gerektirir.
Bu yaklaşımı çok kıymetli. Çünkü bugün ihtiyacımız olan şey sadece “Hey gidi günler!” diyerek geçmişi yâd etmek değil; o günlerden bugüne neyi taşımamız, neyi yeniden düşünmemiz ve neleri geride bırakmamız gerektiğini konuşabilmektir. Ben kitabı bu gözle okudum, size de bunu tavsiye ediyorum.
Bazı sayfalarda Mahmut Abi’nin hatıralarını okudum, bazı sayfalarda kendi gençliğimi hatırladım. Buca’yı, İzmir’i, öğrenci olduğumuz yılları, arkadaşlarımızı, büyük ideallerle yaptığımız küçük işleri düşündüm. Muhtemelen aynı yılları yaşamış pek çok okuyucu da kitabın sayfaları arasında kendinden bir şeyler bulacaktır. Daha genç okuyucular ise bugün kendilerine çok uzak görünen bir dönemin insanlarını, şartlarını ve çalışma biçimini içeriden bir anlatıcının hatıraları üzerinden tanıma imkânı bulacaklar.
Crab Publishing olarak bu tür hatıraların yayımlanmasını önemsiyoruz. Çünkü yaşananlar yazıya geçirilmediğinde önce ayrıntılar, ardından insanlar ve nihayetinde bir dönemin hafızası kayboluyor. Tarihe bırakabileceğimiz en sahici malzemelerden biri, yaşadıklarımızı abartmadan ve unutmadan kayda geçirmektir.
Mahmut Akpınar bunu yapmış. Bize de onun hatıralarını okuyucuyla buluşturmak düştü. Belki kitabı kapattığımızda hepimizin zihninden aynı cümle geçecek: Hey gidi günler…
Ali Topdağ

Yorumlar
Henüz inceleme yok.